
بازاریاب وطن ندارد یک زمانی می توانستیم بگوییم کشاورزان وصنعتگران به نفع جامعه کار می کنند.اما با ورود بازاریاب ها و منش فاسد و مخربشان به این محیط ها ، متاسفانه دهات و قصبه اقتصاد طبیعی خود را از دست داده و به رستنگاه محل رویش هر چیزی که سود بدهد تبدیل شده اند! بازاریابی با روانه ساختن فیتیش های شهری در دهات ، فرهنگ مصرفی را ترویج داده و روستاها نیز چون شهر به شبکه ی تولید زباله و فساد تبدیل شده اند. لذا امروزه دیگر شما نان و لبنیات خالص سابق را در هیچ دهات یا قصبه ای نمی یابید. دلیلش نیز روشن است.حفظ کیفیت و خلوص دیگر به صرفه نیست و کسب سود در غش و فروش بیشتر به هر نحوی است .تغذیه و سلامت جامعه و مردم اولویت اول هیچ بازاریابی نیست زیرا در مکتب بازاریابی بیماری و مرگ و میر مردم سود بیشتری دارد .دلال ها با این استدلال که به هر شکل باید جمعیت را سیرکنیم محصولات سرطان زای تراریخته را تولید و ترویج می کنند . این باور که جامعه روستایی و کشاورزی متکی به توان جسمی و کار بر روی زمین است و از توانایی های فکری و روانی و اخلاقی خبری نیست و از جامعه صنعتی و شهرنشین نیروهای فکری و اخلاقی جامعه را فرامی خواند و رشد انها را تسریع می کند منسوخ شده و حالا مردم به معیوب و نادرست بودن این قسم تقسیمات و تعینات بظاهر معقول پی برده اند. امروزه دیگر برکسی پوشیده نیست که ورای زرق و برق شهرهای متجمل و خیابان های بزک شده با نمادها و ساختمان های مرتفع در محیط کارگاه ها و کارخانه جات پیشرفته صنعتی کارگرانی کار می کنند که از تغذیه و زندگی مناسبی برخوردار نیستند و گاهی برای ساعت ها کار طولانی در شرایطی سخت مزد ناچیزی می گیرند و اکثرا زاغه نشین اند و مبتلا به انواع بیماری که در درمان خود بدلیل شرایط بد اقتصادی عاجزند.مادامیکه منش تولید بیشتر،فروش بیشتر،سود بیشتر بر کارخانه جات حاکم باشد کارگر همیشه در معرض از دست دادن شغل خود و تحمل چهره خشن زندگی است.حاصل مکتب بازاریابی که مبتنی بر حرص و آزطلبی است ،اشاعه ی فساد،خودنمایی،جاه طلبی ،رفاه زده گی ، لذت جویی ، تجمل گرایی و آدم مقرون به صرفه بودن در نظام اخلاقی و رفتاری جامعه است. بازاریاب یا با جنگ افروزی کشور را می سوزاند و ویران می کند و یا در صلح منابع و ملتش را غارت.اگر از نیک بختی مردم سودی نبرد قطعا با کارت های بدبختی و غارت و جنگ پول درمی آورد.اگر جنگی درگیرد و ملت و مملکت درگیر شوند ،کار و کسب بازاریاب به شکل قاطبه ی مردم تحت تاثیر قرار نمی گیرد زیرا وی چیزی تولید نمی کند بلکه کالاهای موجود در بازار را می فروشد و تنها هدفش از این کار کسب سود است.برای او اصلا اهمیتی ندارد که از این مبادله ملت و مملکت آسیب می بینند و عملش موجب خسارت های جبران ناپذیر است.بازاریاب کسب سود و فروش بیشتر را ملاک و هدف می داند و اساسا حفظ کردن را بلد نیست. دنبال رشد مالی به هر قیمت و روشی است و اعتقادی به توسعه ندارد .او اگر بتواند و بداند که میشود از فروش چیزی پول دراورد بی درنگ اقدام می کند و اقداماتش هیچ حد و مرزی ندارد پس از غارت کامل منابع مملکت از این کشور خارج می شود و به جای دیگری می رود و آنجا نیز همین کار را دنبال می کند.بازاریاب برای فروش بهشت از جهنم فیلم می سازد. از کسی که فعالیت اقتصادی را در دلالی و تجارت خلاصه می بیند وتولیداتش از جنس مساله ، نیاز و نگرانی است ، نمیشود بیش از این توقع داشت.او حتی از فروش اسرار و اطلاعات میهن و کارخانه جات و خطوط تولیدی کشور به دشمن ابایی ندارد .عملکردش در هر زمانی تابع اصل ارزان بخر و گران بفروش است.او حاضر است با واردات بی رویه ودامپینگ تحت عنوان استراتژی فروش هزاران کارگر را بیچاره و بیکار کند.بازاریاب وطن ندارد. در راه کسب سود به هر خواری و خفتی تن می دهد .همواره برای کسب پول به بهانه های مختلف مردم را می دوشند. مثل میلیاردها میلیارد پولی که در سیستم بانکی و صندوق های بیمه و بازنشستگی دولتی و تعاونی ها به اسم حمایت از کارگران و کشاورزان گم می شود و هرگز هم پیدا نخواهد شد.بارها دیده ایم که بازاریاب ها در جهت تامین سود و منافع شخصی خود از دشمنان ملت و مملکت طرفداری کرده اند و یا حتی در مسیر جنگ افروزی و ناامن سازی محیط زندگی و روانی جامعه و بازار دشمن تراشی می کنند. بین منافع بازاریاب و ملت و کشور شکاف وجود دارد.واقعیت این است که موازنه ای بین منافع ملی و کسب سود به هر نحو وجود ندارد.مادامیکه بازاریابان بر امور مسلط شوند، اقتصاد ملی به خاک سیاه می نشیند.اقتصاد و منافع ملی فقط با رشد تولید و تجارت عموم در کشور شکوفا می گردد حال آنکه بازاریاب از افول و سقوط ملت و کشور نیز سود کسب می کند .بازاریاب دغدغه خاک و میهن ندارد.ذات واقعی خود را در پس شعارهای اغواکننده پنهان می کند.حمایت و پیروی بازاریاب ارزشی ندارد زیرا او به هیچ اصل و مبنایی اعتقادندارد و آماده ی پذیرش هر وضعیتی است. صنعت گر یا کشاورز ناگزیر است همواره بیاموزد و مطالعه کند و با تازه های علمی ذهن و شخصیت خود را توسعه دهد. برای حل مساله و رفع مشکلات مردم و مملکت بکوشد و راهکارهای نوین و موثر ارائه دهد. اقتضای پیشه اش این است که به علم و تکنولوژی عشق بورزد. حال آنکه بازاریابان از جهل و غفلت ارتزاق می کنند.در واقع آمال صنعت گر و کشاورز با خوشبختی و آمال ملت و مملکت یکی است اما بازاریاب همواره آرزوی کسب سود شخصی حتی به قیمت از دست رفتن منافع ملت و میهن در دماغ می پروراند . یکی از دستاوردهای دکترین ضدبازاریابی طرح پرسش هایی برای دست یافتن به راه حل ها و استراتژی های مناسب جهت حفظ سلامت روانی و جسمی و امنیت انسان ها در جوامعی است که بازاریاب ها در آن رخنه کرده اند و سخت مشغول کارند.قطعا دستیابی به چنین اهدافی مستلزم اندیشیدن و صرف انرژی مغزی است.چیزی نیست که با معلومات خام و جزوه های بازاریابی یا نسخه هایی که دلال ها و شومن ها برای اقتصاد و فعالان حوزه کسب و کار در استیج فروش می پیچند ،محقق شود. برای رسیدن به چنین آرمانی باید شرایطی ایجاد شود تا نیروی کار بتواند با تکیه بر خلاقیت و نواوری کالاهای با کیفیت در زمان مناسب تولید کند و در دسترس همگان قرار دهد.قانون و تشکیلات قضایی سالم و امینی لازم است که سطح اعتماد و اخلاق عمومی را افزایش دهد و دانشگاهی که با فعالیت علمی نجیب و مستقل با خرافات و تعصبات کور و فساد و شرارت و نمودهای غیراخلاقی آسیب زا مبارزه کند . چه کسی برای واردات کالاهای ارزان و بی کیفیت که صنعت داخلی را نابود می سازد ، مجوز صادر می کند ؟ آیا به سود منافع ملی نیست که دولت از حمایت بی قید و شرط خودروسازی که نمی تواند با رقیب خارجی به سبب برتری آنها در تکنولوژی و اختراعات پیشرو در تولید اتوموبیل های باکیفیت و مشابه تولید کند، دست بکشد و به شائبه ای که اخلاق و اعتماد جامعه را پایمال می سازد ،پایان دهد. متاسفانه دیرزمانی است در ساختار صنعت خودرو سازی کشور دلال ها و بازاریابان حاکم شده اند و مادامیکه این مافیای فاسد در خودرو سازی مشغول کارند برای کسب سودهای کلان حقوق اولیه مصرف کننده را با ارائه خودروی بی کیفیت و گران نادیده می گیرند و با بی اعتنایی به قربانیان بیشمار از مال مردم کسب سود می کنند. آیا ملت بعنوان بخشی از جامعه بزرگ بشری این حق را ندارد که مانند سایر ملل از حقوق اولیه مصرف کننده یعنی حق انتخاب و دسترسی به کالای مناسب و باکیفیت برخوردار باشد؟ هرکجا بازاریابان مشغول کارند میتوان گفت انجا آشیانه ی راهزنان است. یک کشور برای رشد و توسعه در هزاره سوم با توجه به پیشرفت های علمی غافلگیرگننده بیست ساله اخیر و هوش مصنوعی آیا همچنان ناگزیر از طی مراحل تجویزی و پیش بینی های منسوخ تئورسین های بازاریابی است؟ امروز دنیا بیش از هر زمان دیگری نیاز به درک متقابل و احترام به حقوق و موجودیت همدیگر دارد. اسرافیل شیرازی ارائه دهنده دکترین ضدبازاریابی نظر شما چیست؟ اسرافیل شیرازی
